دارکوب زبله روز خود را با آواز خواندن با صدای بلند و نوک زدن به درختان می‌گذراند. او حیوانات دیگر جنگل را خشمگین می‌کند، البته در مواقعی که آن‌ها را با رفتارهای عجیبش گیج نکرده باشد. وودی صحبت‌های یک سنجاب و گروهی از پرندگان را می‌شنود که پشت سر او غیبت می‌کنند. با وجود اینکه او به تازگی آوازی خوانده و در آن به دیوانگی خود اعتراف کرده است، اتهامات آن‌ها مبنی بر دیوانه بودنش را رد می‌کند. اما پس از اینکه آن‌ها او را فریب می‌دهند تا سرش به یک مجسمه برخورد کند، این پرنده بیچاره صداهایی در سرش می‌شنود و به این نتیجه می‌رسد که شاید حق با حیوانات باشد. او تصمیم می‌گیرد به یک روان‌پزشک مراجعه کند.

دوستان دارکوب زبله به او هشدار می‌دهند که موش‌خرما پیش‌بینی یک کولاک شدید را کرده است. دارکوب زبله بی‌خیال و بی‌توجه، تصمیم می‌گیرد با دوستانش به جنوب نرود. طولی نمی‌کشد که کولاک از راه می‌رسد و ذخیره غذای این دارکوب حواس‌پرت را نابود می‌کند. در حالی که او با گرسنگی دست‌وپنجه نرم می‌کند، با پیدا شدن سر و کله یک گربه، روزنه امیدی شکل می‌گیرد. گربه هم به شدت گرسنه است و حالا یک نبرد تن‌به‌تن و هوشمندانه آغاز می‌شود تا مشخص شود چه کسی قرار است خوراک دیگری شود.